Music: வார்த்தைகளால் அழ வைத்த டி.ராஜேந்தர்! சூப்பர் டூப்பர் ஹிட்டான சோக ராகம் எது தெரியுமா?!

தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் அடுக்கு மொழி வசனங்களுக்கும், துள்ளலான இசைக்கும், உணர்ச்சிகரமான காதலுக்கும் அச்சாரமிட்ட ஒரு பன்முகக் கலைஞர் டி.ராஜேந்தர். 80 மற்றும் 90-களில் இளைஞர்களின் நெஞ்சை வருடிய அவரது படைப்புகளில், 'காதல் தோல்வி' என்ற உணர்வுக்கு அவர் கொடுத்த புது பரிமாணம் ஈடுஇணையற்றது. டி.ஆர் என்றாலே நினைவுக்கு வருவது அவரது வார்த்தை ஜாலங்கள் தான்; எதுகை மோனைகளை வெறும் அலங்காரத்திற்காகப் பயன்படுத்தாமல், வலியை வெளிப்படுத்தும் வலிமையான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தியவர் அவர். காதலர்களின் ஏக்கம், எதிர்பார்ப்பு மற்றும் ஏமாற்றம் ஆகியவற்றைத் தனது பிரத்யேக பாணியில் செதுக்கி, அதைச் சோக ராகத்தில் நனைத்துக் கொடுத்ததில் அவருக்கு நிகர் அவரே. இன்றும் காதல் தோல்வி அடைந்த பலருக்கு மருந்தாகவும், தனிமைக்கு வடிகாலாகவும் இருக்கும் டி.ஆரின் அந்த "வார்த்தை விளையாட்டு" மிகுந்த சோகப் பாடல்களைப் பற்றிய ஓர் ஆழமான அலசலே இக்கட்டுரை.

டி.ராஜேந்தரின் திரைப்பயணத்தில் மைல்கல்லாக அமைந்த "மைதிலி என்னை காதலி" திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற "பொன்மானைத் தேடி நானும் பூவோடு வந்தேன்" என்ற பாடல், வார்த்தை ஜாலத்திற்கும் சோக ராகத்திற்கும் ஒரு மிகச்சிறந்த இலக்கணமாகும். டி.ஆர் என்ற கலைஞனின் தனித்துவமே, மிக எளிய சொற்களை எடுத்துக்கொண்டு அதை எதுகை மோனை நயத்துடன் அடுக்கி, கேட்பவர் இதயத்தில் ஒரு வலியை உருவாக்குவதுதான். இந்தப் பாடலின் முதல் வரியிலேயே "பொன்மான்" மற்றும் "என் மான்" என்று நாயகியை உருவகப்படுத்தி, அவர் காட்டும் அந்தச் சொல் விளையாட்டு, ஒரு காதலனின் ஏக்கத்தை அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. பொதுவாக சோகப் பாடல்கள் என்றாலே மெதுவாக இருக்கும் என்ற பிம்பத்தை உடைத்து, ஒருவிதமான துள்ளல் கலந்த தாளக்கட்டோடு ஆழ்ந்த சோகத்தை இந்தப் பாடலில் அவர் குழைத்துக் கொடுத்திருப்பார்.

பாடலின் வரிகளுக்குள் சென்றால், "கண்ணீரில் மூழ்கும் ஓடம்... கரை சேருமா? இல்லை கவிழ்ந்துதான் போகுமா?" என்ற வரிகள் டி.ராஜேந்தரின் கவித்துவ உச்சத்தைக் காட்டுகின்றன. வாழ்க்கையை ஒரு நிலையற்ற படகு என்றும், அது கண்ணீர் எனும் கடலில் சிக்கித் தவிப்பதாகவும் அவர் விவரிக்கும் விதம், காதல் தோல்வியால் மனமுடைந்த ஒருவனின் தத்தளிப்பை அப்படியே கண்முன் நிறுத்துகிறது. டி.ஆரின் பாடல்களில் தத்துவங்கள் வெறும் வார்த்தைகளாக இருக்காது; அவை ஒரு சாமானிய மனிதனின் குமுறலாக இருக்கும். "சொந்தங்கள் இங்கே பந்தங்கள் ஆகுமா? பந்தங்கள் இங்கே பாசங்கள் ஆகுமா?" என்ற வரிகள் மூலம், உறவுகளின் சிக்கலையும் காதலில் ஏற்படும் விரிசலையும் மிக ஆழமாக கேள்விக்குட்படுத்துகிறார். அவர் பயன்படுத்தும் "ஆகுமா", "போகுமா", "நேருமா" போன்ற அடுக்கு மொழிச் சொற்கள் பாடலுக்கு ஒரு தனித்துவமான ஓட்டத்தைத் தருகின்றன.

இசை அமைப்பைப் பொறுத்தவரை, டி.ராஜேந்தர் ஒரு ராகத்தை எவ்வாறு உணர்ச்சியாக மாற்ற வேண்டும் என்பதில் வல்லவர். இந்தப் பாடலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மெல்லிசை மற்றும் பின்னணியில் ஒலிக்கும் புல்லாங்குழல் இசை, தனிமையில் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு வடிகாலாக அமைகிறது. தனது சொந்தக் குரலிலேயே இந்தப் பாடலைப் பாடியிருப்பது கூடுதல் சிறப்பு. ஒரு பாடகர் பாடுவதற்கும், அந்தப் பாடலை எழுதிய இசையமைப்பாளரே பாடுவதற்கும் ஒரு வித்தியாசம் உண்டு. டி.ஆர் பாடும்போது, அந்த வார்த்தைகளில் உள்ள வலியைத் தனது குரல் ஏற்ற இறக்கங்கள் மூலம் மிகச் சரியாகக் கடத்தியிருப்பார். "ஏ... மைதிலி..." என்று அவர் ஆவேசமாகவும் அதே சமயம் உருக்கமாகவும் அழைக்கும்போது, அந்தப் பாத்திரத்தின் வலியோடு நேயர்களும் ஒன்றிப்போகிறார்கள்.

இந்தப் பாடலின் படப்பிடிப்பிலும் டி.ஆர் தனது முத்திரையைப் பதித்திருப்பார். ஒளிப்பதிவு, இயக்கம் என அனைத்தையும் அவரே கவனித்ததால், அந்தப் பாடலின் உணர்வுக்குத் தகுந்தாற்போல காட்சிகளையும் அமைத்திருப்பார். 80-களின் இளைஞர்களுக்கு இந்தப் பாடல் ஒரு தேசிய கீதம் போல இருந்தது என்றால் அது மிகையல்ல. வார்த்தைகளை விளையாட்டாகக் கையாள்வது ஒரு கலை என்றால், அந்த விளையாட்டிலேயே சோகத்தைக் கண்ணீராக வரவழைப்பது டி.ஆரின் மேஜிக். "பூவோடு வந்தேன்", "புகையோடு சென்றேன்" என முரணான படிமங்களை அடுக்கி, காதலின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் ஒரே வரியில் அவர் விளக்கும் விதம் வியக்கத்தக்கது.

"பொன்மானைத் தேடி" பாடல் என்பது வெறும் இசைக்கோப்பு மட்டுமல்ல; அது ஒரு கலைஞனின் ஆன்மாவிலிருந்து வெளிப்பட்ட ராகம். எதுகை மோனைக்காக அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளை அவர் ஒருபோதும் கோர்ப்பதில்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு கதையைச் சொல்லும், ஒரு வலியைக் சுமக்கும். டி.ராஜேந்தர் என்ற தனி ஒரு மனிதனின் உழைப்பில் உருவான இப்பாடல், இன்று வரை வானொலிகளிலும், இசைத் தளங்களிலும் சோக ராகங்களின் ராஜாவாகத் திகழ்கிறது. வார்த்தை விளையாட்டுக்கும், மாறாத வடுவைத் தரும் சோகத்திற்கும் இந்த ஒரு பாடலே சான்றாகும். அடக்க முடியாத பல உணர்ச்சிகளைத் தன்னுள் கொண்ட இந்தப் பாடல், தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் டி.ஆரின் அழியாத அடையாளமாகும்.